Van die floute lig kan sy retina

so plots skaars ‘n gloed behou;

sy volgelinge voel sy donker

op die strand waar Hy tafel dek

met hande waaraan rowe kors.

 

Hy eet heimlik saam met hulle

gebraaide vis en brood

om sy dood te onthou,

die breekslag ná die dankgebed,

voor Hy hulle weer moet agterlaat.

 

As een van hulle, ná ‘n laaste sug,

in ou aardse sooie lê en wag,

maak God se vereelte hand

‘n ou man wakker, soen hom sag

en pas in die holtes van sy oogappels

die nuwe aarde se vrug.

 

‘n Gedig uit Die afdruk van ons hande deur Cas Vos (2007)