Vanaf 24 April tot 26 April 2012 het 'n  besondere kongres in Pretoria plaasgevind: dit was die eerste Augustinuskongres wat nog ooit in Suid-Afrika plaasgevind het. Dit is deur die Universiteit van Pretoria se Departement Kerkgeskiedenis aangebied en prof Hans van Oort was die intellektuele krag agter hierdie Augustinusdae. Prof Van Oort is buitengewone professor aan die Universiteit van Pretoria en 'n internasionaalbekende Augustinuskenner. Sy proefskrif (vgl 1995) oor Augustinus se ‘Stad van God’ het al vele herdrukke beleef en hy lewer steeds gesaghebbende werk oor Augustinus.

Die kerk se pad vanaf die begin tot vandag toe is verstommend. Hoe het dit gebeur dat 'n klein groepie in 'n afgeleë en moeilike Romeinse provinsie in die eerste eeu die boodskap van Jesus van Nasaret so verinnerlik en uitgeleef het dat dit na 310 staatsgodsdiens geword het. Volgens die Duitse kerkhistorikus, Adolf von Harnack, was eenvoud 'n belangrike rede hiervoor. Mense wat deur die evangelie geroer is, kon in eenvoudige woorde dié ervaring verwoord. Geen teologiese opgesmuktheid nie, maar eenvoudige woorde waarmee hulle hulle geloof kon bely geloof (Von Harnack 1924:110-124). In Rome moes dopelinge net sê ‘Ek glo in God, die Vader en in Jesus Christus en die Heilige Gees’. Verder moes hulle net die vergewing van sondes, die wedersopstanding van die liggaam, die ewige lewe, ensovoorts bely. Doodeenvoudige woorde wat die geloof helder en duidelik verwoord het.

Volgens die Franse filosoof, Michel Faucault, het elke eeu sy eie ‘episteme’. Dit was iets soos ’n intellektuele ondergrond of onderbou wat in elke eeu en tydperk aan die werk was en mense die woorde, die idees, die denke gegee het om te sê wat hulle wou sê. So ’n intellektuele onderbou het bepaal hoe mense hulle self, die lewe en die wêreld sou sien en beskryf, en almal is onbewustelik daardeur gevorm en geslyp. En wanneer ons oor persone of tydperke skryf, moet ons hierdie ‘episteme’ kan raaksien, verstaan en beskryf.

Die kanon is vir vele 'n verleentheid. Dit is tog maar net 'n boek soos alle ander boeke en ook soos alle ander deur mense geskryf. Die Hebreeuse teks van die Ou Testament waarop die 1983-Afrikaanse vertaling byvoorbeeld gegrond is, is nie die oorspronklike Hebreeuse dokumente soos dit deur Jesaja of Jeremia of wie ook al geskryf is nie. Die 1983-veraling se Hebreeuse teks is skaars 'n duisend jaar oud. Trouens, in die eerste eeu na Christus was daar nie eers 'n vaste en algemeen-aanvaarde Hebreeuse teks nie.

... God is Koning van die hele aarde ... (Ps 47:8 – OV)

In die antieke wêreld was die jaarwisseling nogal ’n belangrike saak. Op dié dag is fees gevier en groot geraas gemaak. Dít was hulle manier om alle bose geeste te verjaag en mense teen allerlei kwaad te beskerm.

Sonder die kerk was daar geen kuns nie. Of in elk geval nie soos ons dit vandag ken nie. Dit was die kerk wat skilders en komponiste in diens geneem, hulle betaal en talle opdragte gegee het. Hulle moes die kerk se boodskap vir gewone mense ‘hoorbaar’ en ‘sigbaar’ maak.

Levitikus 9 vertel van ’n groot bedrywigheid by die altaar. Israel was nog by Sinai in die woestyn en die volk het voor die tent van ontmoeting bymekaargekom. Aäron het toe ’n kalf gevat; dit keelaf gesny; die bloed teen die altaar uitgegooi; die vet, die niere en die punt van die lewer verbrand. En tog gaan dit in dié hoofstuk nie om offers nie, maar om die ervaring van God se teenwoordigheid.

Die vroeë kerk was eintlik nooit 'n eenheid nie. In elk geval nie soos ons dikwels dink nie. En dit word onder andere in die kerk se worsteling met die sogenaamde nie-kanoniese boeke gesien (vgl Markschies 2007:1-100). Einde Julie vanjaar het die baie bekende Leuvense dagen of Colloquium Biblicum Louvaniense juis op hierdie stryd in die vroeë kerk gelet. Dit was die vyftigste keer dat die Colloquium plaasgevind het en oor die jare is 'n verskeidenheid temas in die Ou Testament en Nuwe Testament behandel.