Verskillende omstadighede gooi ‘n groepie Britse bejaardes in dieselfde bootjie – of liewers, op dieselfde vliegtuig – op pad na Jaipur in Indië. In die nuut-gerestoureerde ‘Exotic Marigold Hotel’ gaan hulle lafenis vir oue siele vind – Indië is immers soveel goedkoper as Brittanje. Die advertensie belowe palmbome, koel kabbelende fonteine, en private kamers wat volledig met elke denkbare luukse toegerus is.

Behalwe vir enkele minute heel aan die einde, is The Artist ‘n stilprent van nagenoeg 100 minute lank. Alles is swart-en-wit, tipies van die stilprente van die vroeg twintigste eeu. Die hele fliek word gedra deur musiek en veral deur mimiek. Jean Jujardin as George Valentin en Bérénice Bejo as Peppy Miller is albei skitterend, maar die held en hartedief van die verhaal is Uggie, die brak. Verder is dit baie duidelik dat die regisseur, Michel Hazanavicius goeie navorsing oor die genre van die stilprent gedoen het.

1963. Jackson. Mississippi. Een jaar voor die Wet op Burgerregte.

   Skeeter – oftewel Eugenia Phelan (Emma Stone)– het pas afgestudeer as joernalis. Sy kry ‘n netelige betrekking by ‘n plaaslike koerant: huishoudelike probleme. Soos hoe om uie te skil sonder dat jou oë traan. Hiervan weet sy niks. Sy gaan kers opsteek by Aibileen Clark, haar beste vriendin se huishulp. Maar Skeeter het ‘n ander ideaal. Sy wil ‘n boek skryf. Oor hoe swart huishulpe die wit vroue waarneem in wie se huise hulle werk.

Thor behaal tans baie goeie punte op die lys van populêre rolprente. Weens my belangstelling in mites en mitologie, kon ek die fliek dus nie misloop nie. My wonderwêreld waarin ek onwrikbaar glo, gaan uiteindelik werklikheid word: daarvoor gaan ‘surround sound’[i] en ‘n 3-D brilletjie sorg!

Rolprente wat op werklike historiese gebeure gebaseer is, loop die risiko om in een van twee uiterstes te verval: dit is òf ‘n saai, dokumentêre weergawe wat bloot inligting oordra, òf dit dramatiseer die gebeure tot so ‘n mate dat dit netsowel maar fiksie kan wees. Gebeure in die verre verlede waaroor feite betreklik vaag is, gee ‘n regisseur redelike vryheid tot interpretasie, maar The King’s Speech handel oor opspraakwekkende gebeure, minder as ‘n honderd jaar gelede. In 1936 abdikeer Edward VIII van Engeland om met die Amerikaanse sosiale vlinder, Wallis Simpson, te trou en sy jonger broer, George VI neem die troon oor. In 1939 breek die Tweede Wêreldoorlog uit.

Ballet is mooi om na te kyk. ‘n Mens vergaap jou aan beeldskone ballerinas wat skynbaar sonder inspanning oor die verhoog sweef, op die punte van hul tone in die rondte tol, en ingewikkelde passies uitvoer sonder om te struikel. Regisseur Darren Aronofski neem die kyker egter ook agter die skerms in - en dis nie ‘n mooi prentjie nie.

Nederland, Januarie 1945, teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog. As gevolg van die oorlog en die Duitse besetting in Nederland, is die skole gesluit: vir veertienjarige Michiel is die lewe dus betreklik vervelig en hy jeuk vir avontuur. Die openingstoneel van die fliek is Michiel se oomblik: hy sien hoe ‘n Engelse vliegtuig afgeskiet word, en iewers in die bosse in vlamme neerstort. Die volgende dag gaan hy en ‘n maat ondersoek instel, tot ergernis van die Nazi’s. Met groot pret ontduik die twee kwajongens die soldate, maar Michiel se fiets gly, en die Nazi’s bring hom voor stok voor sy pa, die burgemeester van die dorp.

Rolprent is by uitstek ‘n medium wat van terugflitse gebruik maak. ‘n Karakter se vreemde, afwykende optrede word dikwels belig deur traumatiese gebeure uit sy/haar kinderjare. ‘n Goeie rolprent verloop selde chronologies. Ek sê selde, want The Maid [La Nana] is ‘n uitsondering op dié reël.

Jy koop jou kaartjie, jou coke en jou springmielies. Jy stap die teater binne, wikkel jouself gemaklik in jou stoel. Voor jou is ‘n skerm, maar jy neem dit sonder veel belangstelling waar. Dan begin dit donker word. Jy voel ‘n aangename sensasie van opwinding. En skielik is dit heeltemal donker. Die skerm verlig. En jou totale universum verander eensklaps. Binne enkele oomblikke betree jy ‘n nuwe wêreld. Daarbuite bestaan nie meer nie, jy is selfs geïsoleer van jou mede-kykers. In die donkerte van die teater word jy oorspoel deur beelde, en jy aanvaar dit as die lewe.